Sebastião Salgado

Een paar dagen terug ben ik naar de opening mogen gaan van de tentoonstelling “Kuwait” met foto’s van Sebastião Salgado. Het is een artiest die op tijd komt! Gewoonlijk en meestal zijn die heerschappen een uur te laat. Minimum. En dan vinden ze het nog niet eens nodig om zich te verontschuldigen.

 

De organisatoren van het evenement hadden het heel goede idee om de boeken te laten signeren op voorhand. Op die manier kan de fotograaf van in het begin rondwandelen en een babbeltje slaan met de mensen die aanwezig zijn op het evenement. Van boeken gesproken, het is zijn vrouw die zich bezighoudt met alle aspecten van het publiceren van een boek. Ook zij verdient een heel dikke pluim en even dikke proficiat; het zijn eigenlijk allemaal kleine juweeltjes. Hier is klein niet altijd letterlijk op te vatten, zeker niet wanneer je boek verschillende kilo’s weegt …

De foto’s van Salgado zijn sowieso uitstekend maar dat is slechts mijn persoonlijke opinie. Natuurlijk is de man fotograaf maar tegelijkertijd is hij iemand met een missie: hij wil de wereld informeren en tonen dat we echt niet goed bezig zijn.

Een uurtje na zijn aankomst, was het tijd voor een speech. Hij begon met zicht te verontschuldigen dat hij geen Nederlands sprak en dus de uitleg zou geven in het Frans.

Hij was getuige van wat terugtrekkende troepen kunnen doen en ook gedaan hebben in Kuweit. Hijzelf heeft er ongeveer veertig dagen doorgebracht. Er werden zo maar eventjes een miljard vaten ruwe olie over de velden gegoten en een 700 boorputten in brand gestoken. Dat was volgens Salgado de grootste ecologische ramp ooit veroorzaakt door mensen. Vandaar ook dat hij een heel grote bewondering heeft voor de personen die de brandhaarden gedoofd hebben. Dat zijn voor hem dan ook de echte helden van de oorlog.

Indien je iet of wat dicht bij zo’n brandende boorput kwam, was het geluid oorverdovend. Hij omschrijft het als luider dan een vlieftuigmotor. Het is daar trouwens dat hij permanente oorschade opgelopen heeft. Indien je dan nog weet dat die vlammen tot soms dertig/veertig meter hoog waren dat versta je onmiddellijk voor welk een gigantisch moeilijke taak die brandweermensen stonden.

De foto’s dateren van 1991 en zijn een beschamende getuigenis tot wat “de beschaafde mens” in staat is …

In het vragengedeelte heeft Salgado voor zover dat nodig was/kon nog maar eens wakker geschud. We zijn echt niet goed bezig en één van de dingen waaraan hijzelf wilt werken en “er iets aan doen” is het planten van bomen. Met het Amazonewoud waar elke dag verschillende voetbalvelden aan woud verdwijnen is het tijd dat we aan hetzelfde tempo bomen planten. En bossen toevoegen door echte bomen in de grond te steken en niet gewoon tevoorschijn toveren door een kleurtje te gebruiken op een of andere (papieren) kaart.

Bedankt Mr. Salgado en echtgenote voor de mooie foto’s, boeken en boodschappen.

Ook no een heel dikke “dank u” aan Taschen en aan La Photographie Galerie in Brussel voor de uitnodiging en het hosten van dit evenement.

http://www.amazonasimages.com/

https://www.ted.com/talks/sebastiao_salgado_the_silent_drama_of_photography

https://www.unicef.org/salgado/

http://cpn.canon-europe.com/content/Sebastiao_Salgado.do

 

https://www.taschen.com/pages/en/search/salgado

https://www.facebook.com/taschen/videos/10154095335722960/?fref=mentions

 

http://www.la-photographie-galerie.com/

Timeless Beauty

Schoonheid. Vraag aan honderd mensen wat schoonheid is en je krijgt honderd verschillende antwoorden.

Foto vanMarc Lagrange door Van Fleteren

Marc Lagrange heeft ooit dit gezegd:

“De vrouwen op mijn foto’s moeten gevoel van schoonheid opwekken. Schoonheid zelf is niet het belangrijkste, vrouwen moeten karakter hebben. De vrouwen inspireren mij het meest, vrouwen die de eenheid zelve zijn, die in zichzelf geloven, zichzelf durven zijn.”

Aangezien alles wat mooi is, ook mij interesseert, ben ik gisteren naar het “Gallo-Romeins Museum” in Tongeren gereden meer bepaald naar de tentoonstelling ‘Timeless Beauty’.

http://www.galloromeinsmuseum.be/tijdelijke-tentoonstellingen/timeless-beauty

En heb ik schoonheid gezien!

Bij het binnenkomen van de tentoonstelling kreeg je een “podcatcher”, een toestelletje dat je naar een bepaald icoontje richt en dat dan automatisch en ogenblikkelijk uitleg begint af te spelen over hetgeen je naar kijkt. Ofwel hou je het ding dicht bij je oor ofwel gebruik je een “oortjes”. De meeste mensen liepen rond zonder oortjes en het stoorde helemaal niet.

Doorheen de tentoonstelling waren er veel mooie uitspraken te lezen die door het apparaatje dan vertaald werden. Sommige van die uitspraken had ik graag ergens genoteerd maar ja, je hebt geen pen bij, laat staan papier. Je zou natuurlijk altijd de microfoon van uw gsm kunnen gebruiken maar wanneer je het apparaat te dicht bij uw gsm hield, dan maakte die rare interferentiegeluiden.

Op het einde van de tentoonstelling stond een klein “bakje” waar je je podcatcher kon insteken om de verhalen op die manier naar jezelf te sturen mocht je onderweg iets overgeslagen hebben. Je moest uw podcatcher in dat apparaat steken, uw e-mailadres ingeven en de teksten werden naar het opgegeven e-mailadres doorgestuurd.

Eens thuis klik je dan op de link die je toegestuurd gekregen hebt, alleen vraagt men je om een paswoord. Paswoord? Ik heb mij nooit geregistreerd op een website, hoe kan ik dan een paswoord ingeven? Ik kon dan ook nog naar de website van “guideid” surfen voor uitleg over de podcatcher … Ik heb dan maar gezegd dat ik mijn paswoord “vergeten” was en op die manier toegang gekregen tot de uitleg over de beelden.

Het is spijtig dat de uitspraken en citaten die je doorheen de tentoonstelling tegenkwam niet terug te vinden zijn op de toegestuurde informatie.

Timeless Beauty dus. Doorheen de tentoonstelling lees en hoor je dat in het oude Rome de dames reeds van alles deden om aan bepaalde ideale schoonheidsbeelden en -verwachtingen te voldoen. Nu worden de beelden en verwachtingen getoond en doorgegeven via “de boekskes”, mode- en andere tijdschriften, tv, sociale media en foto’s in de bushokjes. Wel, in die tijden werden de “ideale” vormen, maten, kapsels en dergelijke doorgegeven en getoond via de muntstukken en vooral de standbeelden die al dan niet op openbare pleinen stonden.

Er werd toen ook al gewaxt, gebrand en geschoren dat het een lieve lust was. Gladde benen zijn blijkbaar van alle tijden … Dit wordt geïllustreerd in de filmpjes die her en der te zien zijn over hoe het eraan toe ging in die tijden. Ook de interviews van de vrouwen zijn de moeite waard om even bij stil te staan. Het haar eveneens heel belangrijk!

Op een bepaald ogenblik is er de foto van een oudere vrouw en wanneer je die voorbijloopt krijg je dit te zien: een grote foto van Aline.

Een grote foto van Aline.

Om een idee te krijgen van hoe groot die “grote foto” wel is, heb ik aan mijn echtgenote, die 1,70 m groot is, gevraagd om even voor de foto te gaan staan … Dit moet de grootste foto zijn die ik ooit gezien heb binnen in een gebouw (in dit geval een museum).

Een heel, heel grote foto!

En wat heb ik nu geleerd? Dat het schoonheidsideaal eigenlijk nog altijd niet veranderd is: Venus blijft nog altijd een beetje de “norm”. Toen al waren er spiegels, haarspelden, parfums en cosmetica. Aan u natuurlijk, dames, om al dan niet (veel) aandacht, tijd en/of geld te besteden aan het achterna hollen van dat ideaal.

En voor diegenen die er maar niet genoeg van krijgen, is er nog altijd het boek. Dat heb ik natuurlijk gekocht …

Dit is de camera waarmee Marc Lagrange al die schoonheid vastlegde.

U kunt ook nog een filmpje van een kleine vijf minuten bekijken ivm de tentoonstelling:

https://vimeo.com/199290342?utm_source=email&utm_medium=vimeo-cliptranscode-201504&utm_campaign=29220

Ik blijf mij iets afvragen bij al die schoonheid die ik hier te zien krijg: wat en hoe groot is de invloed en de rol van een belangrijke vrouw in het leven van Marc Lagrange? Die van zijn echtgenote.

Nog één ding: een heel dikke merci en een nog dikkere proficiat aan iedereen die meegewerkt heeft aan de totstandkoming van deze tentoonstelling.

De tentoonstelling loopt nog tot 30 juni 2017

Tegen censuur van foto van Gerbrand Van Uytvanck,

In welk een land leven we toch. Tegenwoordig moet je ELK woord wikken en wegen want je trapt altijd wel op iemands lange tenen. Nu moet je ook nog eens elk beeld wikken en wegen.

Deze keer is het een fotograaf die het slachtoffer is van profileringsdrang en overdreven, onnodige weet-ik-veel-welke correctheid. Word nu toch eens volwasssen en doe normaal.

Het Cultureel Centrum van Lokeren stelt een ruimte ter beschikking van de fotograaf Gerbrand Van Uytvanck. De man hangt er zijn foto’s op van de serie “Kumugura” wat zoveel betekent als “overleven met een beperking”. Hij is daarvoor naar Rwanda getrokken gedurende enkele maanden. Dus de tentoonstelling gaat open en plots verschijnt daar een cultureel functionariske en haalt een foto weg. Want ZIJ vindt de foto te choquerend! Zonder te overleggen met de fotograaf.

Eerst en vooral, hoe komt het dat een foto ok is en een dag later niet meer? Hebben die belangrijke mensen dan de foto’s niet gezien tijdens de besprekingen en voorbereidingen? Ten tweede wanneer er een “choquerende foto” tussen zit en je weet dat daar kinderen passeren, zorg dan dat ze die foto’s op de een of andere manier niet te zien krijgen. En hang een waarschuwing waarbij je de kijkers/bezoekers verwittigt dat er mogelijk beelden tussen zitten die zouden kunnen choqueren.

Gerbrand Van Uytvanck, je hebt 100% gelijk, ik zou ook al mijn foto’s weggehaald hebben en op zoek zijn gegaan naar een andere locatie. Er is al genoeg censuur dezer dagen! Ondanks al deze idiote heisa, hoop ik dat je een nieuwe locatie vindt. Laat mij aub het nieuw adres weten, dan kom ik zeker af.

https://www.pf.nl/beeld-meisje-brandwonden-expliciet/

http://www.gerbrandvanuytvanck.com

Galeries (Jimmy Nelson bij Lieven Van Gils)

Vorige week ben ik nog eens op stap geweest in Brussel. En zoals zo vaak wanneer je teruggaat naar een plaats waar je in maanden niet meer geweest bent, is er ook daar het een en het ander veranderd. Ik heb er enkele heel “interessante” ontdekkingen gedaan op fotografisch en “culinair” gebied. Laten we beginnen met belangrijkste: fotografie …

Al jaren ga ik om de zoveel maand naar de Charleroisesteenweg om een bezoekje te brengen aan de Young Gallery. Alleen deze keer was het er donker en geen enkel teken van leven meer. Dus, zijn we dan maar naar de tweede locatie gestapt op mijn lijstje:

 

Photohousehttp://www.photohouse.fr/
Blaesstraat 96B
1000 Brussel

Deze galerie is gelinkt aan het uitstekende tijdschrift “Photohttp://www.photo.fr/ waar het nu mogelijk is om je te abonneren via de website. Jarenlang moest dit via een stukje papier gebeuren. Photo is zowat het enige tijdschrift dat ik elke maand koop. Enkele jaren terug was ik in de IMS in Antwerpen (http://www.imstijdschriften.be/) en ik heb er toen een vijftigtal tijdschriften geteld die het hadden over fotografie (verdeeld over vier talen weliswaar). Gelukkig zijn er een ganse hoop verdwenen en er mogen er nog enkele verdwijnen maar Photo ben ik blijven kopen! Een van de redenen is omdat er niets gecensureerd wordt. Indien je wilt weten wat er gaande is in het wereldje van de fotografie dan moet je Photo kopen. Er wordt veel gesproken over tentoonstellingen in het binnen- en buitenland, over nieuwe boeken, materiaal en dergelijke meer. En dan is er ook nog de grote wedstrijd natuurlijk waar eigenlijk iedereen mag aan deelnemen.

In elk geval de ruimte waar momenteel foto’s hangen van Terry’O’Neill Shooting with the stars is zeker de moeite waard. Zoals al eerder gezegd en gezien tijdens Paris Photo, foto’s van sterren werken (nog) altijd en overal. Er is een eerste verdieping en een kelder. Naast de foto’s wordt natuurlijk ook het tijdschrift in de kijker geplaatst met de mogelijkheid om oudere nummers aan te kopen. Verder zijn de meubels en andere stukken zorgvuldig uitgekozen. Ik heb een mailtje gestuurd om te vragen of ze een foto van hun voorgevel zouden kunnen doorsturen zodat jullie die kunnen herkennen wanneer je er passeert maar ik wacht nog steeds op een antwoord …

Het is in photohouse dat ik te weten gekomen ben dat de Young Gallery haar deuren gesloten heeft maar elders en onder een andere naam weer open gegaan is. Deze keer heet de galerie La Photographie Galerie en is gevestigd op enkele straten van het oud adres.

 

La Photographie Galeriehttp://www.la-photographie-galerie.com/
100, Rue de Stassart
1050 Brussel

la-photography-galerie-15943109_1827030600918352_838280060_o

la-photography-galerie-2-15943109_1827030600918352_838280060_o

la-photography-galerie-3-15943109_1827030600918352_838280060_o

Het is een mooie galerie geworden, waarschijnlijk iets groter dan de vorige maar wel met veel meer licht dat binnenkomt. Hier hebben ze wel moeite gedaan om enkele foto’s door te sturen. De foto van de gevel is met foto’s van de vorige tentoonstelling. De twee andere foto’s zijn van de lopende tentoonstelling: Before They Part II van Jimmy Nelson. Na het succes van Before They Pass Away is Nelson op zoek gegaan naar nog meer en andere stammen en volkeren die met uitsterven bedreigd zijn. Alle werken die ophangen zijn voor de eerste keer te zien in België. De meeste foto’s zijn genomen in China, Zuid-Soudan en Tsjaad en het zijn allemaal “foto’s van formaat”. Het prijskaartje is bijgevolg in verhouding met het formaat. Maar het zijn en blijven prachtige afdrukken. Zeker de moeite waard om eens langs te gaan. U kunt er een veertigtal foto’ bewonderen. Vandaag 18 januari is Jimmy Nelson te gast bij Lieven Van Gils op één.

 

Monochrome View Galleryhttp://www.monochromeviewgallery.com/
Rue de la Concorde 62
1050 Brussel

Deze galerie vertegenwoordigt enkel Belgische fotografen die voornamelijk reportages maken en/of aan straatfotografie doen. “Kunstfotografie” komt hier niet aan bod.

Enkele fotografen die wel in de galerie hangen zijn: Jean-Michel Clajot, Eric Ostermann, Dimitri Polome, François van Bastelaer, Thomas Van Den Driessche …

Alle foto’s zijn “kunstafdrukken” wat betekent dat het om een Dibondafdruk gaat op kwaliteitspapier en beperkt tot dertig afdrukken. U krijgt hier ook altijd een authenticiteitscertificaat getekend door de fotograaf met informatie over de foto (zoals de titel, datum, formaat, nummer van de serie en datum dat de foto afgedrukt werd).

Ook hier heb ik een foto gevraagd van de gevel en ook hier wacht ik nog altijd op een antwoord.

 

Aljannahhttp://www.aljannah.be/
Blaesstraat 59
1000 Brussel

Dit is een Libanees restaurant zonder tralala waar lekker eten geserveerd wordt in een snelvaarttempo. Het bord waarbij je verschillende gerechtjes kunt kiezen is een aanrader want zo krijg je een zestal veschillende smaken voorgeschoteld.

 

Sophie Chocolathttp://www.sophiechocolat.be/
27 – 29 Rue des Drapiers
1050 Brussel

In tegenstelling tot wat de naam laat vermoeden is dit een uitstekende broodjeszaak: het brood is heel lekker en ze zijn niet gierig met het beleg. Dat laatste is wel hun sterkste kant: heel creatief en de combinaties zijn verrassend lekker.

 

Jathttp://www.jat.be/
Naamsestraat 28
1000 Brussel

Hier kun je terecht voor een lekkere kop koffie voor of na het middagmaal in een aangename omgeving. Met omgeving bedoel ik dan wel het interieur.

 

Opmerking:

vooraleer u een van de opgesomde locaties bezoekt, check aub hun openingsuren! Sommige van die plaatsen zijn heel creatief.

 

De tips van Johan – Ijsland Tip 02

Door omstandigheden konden we enkel reizen in de tweede helft van oktober. Aangezien we nogal laat op het jaar vertrokken, was de trip eerder beperkt tot het zuiden van het eiland. Op zich zeker geen probleem want dat is toch de regio waarop we onze zinnen gezet hadden. Bij het plannen van onze reis hadden ze ons ook gewaarschuwd dat we misschien/waarschijnlijk toch niet ver zouden kunnen rijden wegens (veel) sneeuw op de baan.

Wanneer wil je gaan?

Hmmm, dit is wel een moeilijke. Voor ons nu niet want er waren de omstandigheden. Voor de volgende keer is een periode al zeker uitgesloten: tijdens de zomermaanden. Wij hebben nu een bus met (zelf in te vullen) … zien toekomen ergens aan een klein wegrestaurantje. Ze stapten af en in een langgerekte colonne marcheerden ze naar het toilet en daarna terug de bus op. Sommigen hadden een mondmasker op. Indien dat was om anderen niet te besmetten dan kan ik erin komen; maar dan reis je toch niet? Maar een mondmasker in Ijsland? Wat moet dat zijn in de zomer als er zo drie of meer van die bussen tegelijk toekomen?

Dus blijven over lente, herfst en winter. We hadden eventjes gedacht aan de winter maar dan ben je blijkbaar beperkt qua verplaatsingen. Geen probleem voor de superjeeps maar wel moeilijk tot verboden voor de “gewone” 4X4. Wat we zeker willen doen, is een dag op stap gaan met een superjeep (http://www.superjeep.is/ ). Een andere firma die superjeeps aanbiedt is http://www.isak.is/ ). Het grote verschil tussen deze twee bedrijven is dat het eerste enkel jeeps verhuurt met een chauffeur terwijl je bij het tweede alleen de wagen huurt. Goedkoop is het niet; omgerekend komt het op een kleine 500 Euro per dag. Maar het is waarschijnlijk een overgetelijke ervaring. Zeker wanneer je enkele rivieren kunt oversteken en in de sneeuw kunt gaan “ploeteren”. De foto van de zwarte superjeep is van een privégebruiker en is niet te huur.

art-img_2007  artimg_2016

Nuttig is deze pagina: daar kun je zien welke app je kan downoaden om u te helpen in geval van nood : http://safetravel.is/ .

Maak zeker gebruik van deze website indien je wilt weten in welke condities je gaat moeten rondrijden: http://www.road.is/ . Wat ook kan helpen is om even het weer te bekijken op de webcams: http://www.road.is/travel-info/web-cams/ . Het laat u ook toe om “in te checken”.

Dan is er natuurlijk nog de kwestie van licht in de winter. Toch een eerder belangrijke factor in de fotografie. Blijkbaar beschik je in de winter maar over een vijftal uren licht. Een voordeel wanneer je enkel geïnteresseerd bent in de zonsopgang en –ondergang. Maar wij gaan voor het totaalpakket en bijgevolg is de winter nu ook uitgesloten.  Op deze website kun je het aantal uren licht nagaan en dit voor elke maand van het jaar: http://enjoyiceland.is/Iceland_Information/Practical_information/Time_and_daylight_hours/

2v4a8480

Regen zorgt er wel voor dat de rivieren en watervallen “goed voorzien” zijn. We gaan het maar niet hebben over de lucht … Zo’n grijze softbox is tof wanneer je andere dingen fotografeert dan landschappen.

Dan blijven de (waarschijnlijk) twee mooiste seizoenen over: lente en herfst. Herfst is prachtig indien je een grote variëteit van bomen hebt en laat het nu net dat zijn dat ontbreekt in IJsland. Er zijn bomen natuurlijk maar geen grote verscheidenheid. Toch niet waar wij geweest zijn. Indien iemand plaatsen weet zijn waar je wel de kleurenpracht kunt fotograferen dan mag u mij dat altijd laten weten.

Het zal de lente worden, waarschijnlijk mei of juni. Op papier veel licht en het leven dat “herneemt”.De planten en bloemen schieten in gang en tonen hun mooiste kleuren. Ik ben wel niet zeker of je in die periode al rond het eiland kunt rijden. Zelf zou ik heel graag foto’s willen nemen van de binnenkant van een gletsjer en ik heb mij laten vertellen dat dit enkel kan tussen november en maart. Dat is dan pech.

Het weer. Op zich niet het belangrijkste maar wel belangrijk vanwege de hoeveelheid licht dat al dan niet doorgelaten wordt. Wij zijn vijf dagen geweest en elke dag heeft het uren geregend. Ik zou zeggen probeer dat te vermijden door misschien te checken en na te vragen waar en wanneer het overvloedig regent. En zelfs dat is geen garantie op goed weer. Ik vraag natuurlijk geen vijfentwintig graden en tien uren zon per dag. Eigenlijk is alle weer goed maar zeker geen regen. Regen werkt op het gemoed en het humeur om te beginnen. Vervolgens is er het materiaal dat juist zoals de mens heel erg afziet en juist zoals de mens helemaal niet zot is van water in welke vorm dan ook. Toch niet wanneer je kleren aanhebt. Ik heb regen gehad, smeltende sneeuw en hagel. In Montana in de Verenigde Staten zegt men “If you don’t like the weather, wait five minutes.” In IJsland kun je een kop kopen met dezelfde tekst erop. Het klinkt mooi maar wij hebben toch uren moeten wachten op “ander” weer. Eén dag heeft het zelfs gans de dag geregend!

Je kunt altijd het weer en de staat van de wegen checken via deze webcams: http://www.road.is/travel-info/web-cams/ en http://www.road.is/travel-info/road-conditions-and-weather/. Er is de baan waar iedereen op blijft en die u toelaat om het volledige land te bezoeken. Wil je nu absoluut “off-road” gaan dan kun je best nagaan of en wanneer deze wegen geopend worden: http://www.road.is/vefur2.nsf/Files/Opnun_fjallvega_en_2016/$file/Opnun_fjallvega_en_2016.pdf. En diegenen die allergisch zijn aan de auto kunnen best deze folder opslaan en meenemen: http://www.road.is/media/upplysingar-og-utgafa/Cycling-map.pdf. Het is een kaart voor de fietsers en de liefhebbers van het openbaar vervoer. Ja, inderdaad fietsers …

Tip 02

Bepaal vooraf wat je juist wilt doen, zien of bezoeken en beperk je tot een regio. Alnaargelang de periode van het jaar zul je een activiteit kunnen toevoegen aan uw lijst of niet. Check zeker de openingsdagen en –uren. Bepaalde plaatsen zijn ontoegankelijk omdat je er fysisch niet geraakt, andere zijn slechts enkele maanden per jaar geopend of toegankelijk en nog andere zijn slechts enkele uren geopend (per week). Dit laatste was het geval voor een toeristeninformatiebureau …

Brugge Foto 2016

“Brugge Foto 2016”
 
Ik ben ook dit jaar naar Parijs geweest waar ze “Paris Photo” en een resem andere foto-evenementen georganiseerd hebben. Dat is natuurlijk niet goed want dan kun je vergelijken. “Brugge Foto” was om te janken. Beschamend. Wanneer je dan ook nog eens uw echtgenote en nog twee familieleden meeneemt dan kon ik wel in de grond zinken van schaamte.
 
Je doet je huiswerk en checkt waar je moet parkeren want dat is niet erg duidelijk op de website. De openingsuren staan soms op andere tekst zodat gans de boel onleesbaar is. Dat “Routeyou-ding” wou eerst ook niet werken op de website. Op mijn gsm al evenmin; telkens wanneer je probeerde in te zoomen gebeurde er eigenlijk niets en na een vijftal pogingen kreeg je een soort van foutboodschap en werd je zonder dat het gevraagd werd terug naar de homepagina gestuurd. En kon je herbeginnen en dit tot in den treure. Wat is er verkeerd met een simpele PDF die je thuis kunt afdrukken en meenemen tijdens de wandeling van een kleine 7 km.
 
De te kleine kaart op de achterkant van de brochure is ook geen hulp voor iemand die niet vertrouwd is met Brugge. Waarom geen groot plan in het midden van de brochure met straatnamen die je kunt lezen. Trouwens waarom was die brochure niet beschikbaar in PDF-formaat?
 
Maar goed, je rijdt anderhalf uur en hoopt dat je aangenaam verrast zult worden. We hebben onze wagen geparkeerd bij Het Zand. We gingen beginnen bij nummer 11, dan het parcours volgen (dat blijkbaar voor wagens was getekend) om te eindigen bij nummer 10. We komen uit de parking en wat blijkt? Het eerste dat we willen bezoeken is gesloten. Nog niet open. Zo waren er nog plaatsen die nog niet open waren, andere waren gesloten op de middag, andere slechts open in de namiddag en nog andere helemaal niet open. Een boek kopen was ook niet mogelijk wegens … nog niet open.
 
Wat mij het meest gestoord heeft, is dat je 8 Euro moest betalen om de foto’s van Dannielle Van Zadelhof te bekijken terwijl in de brochure duidelijk stond dat de toegang gratis was (zie foto). Dat noem ik bedrog. Uiteindelijk hebben we een vijftiental foto’s gezien van Van Zadelhof voor acht Euro! De foto’s waren wel de moeite waard. 
img_2839
 
Samengevat: drie uren verplaatsing, verschillende plaatsen die (nog) gesloten waren, heel weinig foto’s gezien, zeven Euro parking betaald en nog eens 24 Euro aan ingang. Onterecht! Dit was zowel tijds- als geldverspilling! 

Paris Photo 2016

Parijs was terug zoals een paar jaren terug. Toch zijn er sporen van de aanslagen: wanneer je nu de bezitster bent een een grote “saccoche” of eigenlijk van gelijk welke zak die naam waardig, dan kun je die gemakkelijk twintig keren op een dag (moeten) opendoen “voor de veiligheid”. Zelfs in parfumzaken staan ze nu met een metaaldetector te zwaaien … Zakken van een bepaald formaat komen er zelfs niet meer in (zie foto hieronder) en nog meer van die idiote toestanden die enkel in het leven geroepen zijn voor de show.

img_2398

Ze kan men zeggen dat men “iets” doet aan de veiligheid. Wanneer je door metaaldetectoren loopt met in uw zakken sleutels, kleingeld, en andere spullen van of met metaal en gewoon mag doorlopen, dan weet je het wel. Gewoon uw smartphone in het bakje leggen dat naast de detector staat, is voldoende.

Efficiëntie van al dat gedoe? Nul. Het enige voordeel is werkgelegenheid voor honderden of duizenden van die “warm bodies” en extra inkomsten voor de veiligheidsbedrijven. Voor de rest duurdere inkomtickets (dertig Euro voor Paris Photo), nog langere wachtrijen om binnen te geraken en nog meer irritatie en frustratie bij de bezoeker. Hieronder volgen enkele beelden van vorig jaar.

 

picture7

picture6

picture5

Drie foto’s waar de laffe straathonden van Daesh onschuldige mensen doodgeschoten hebben. Mensen die gewoon aan het eten of drinken waren.

 

picture1

De straat waar we logeerden, gewoonlijk ziet het er zwart van het volk, de ochtend na de aanslagen was er buiten de politie, niemand.

 

picture2

De metro die dagelijks tienduizenden pendelaars en toeristen opslorpt en weer uitspuwt was leeg en verlaten.

 

picture3

De ingang van de kantoren van Charlie Hebdo waar cartoonisten of all people werden afgeslacht.

 

picture4

De Carrousel du Louvre waar fotofever doorging. In de zalen zelf waren er meer standhouders in de gangen dan bezoekers. Ik heb die dag een twintigtal “echte” bezoekers gezien …

 

November is de fotomaand in Frankrijk en die hoogmis gaat door in Parijs en voornamelijk op het einde van de Champs-Elysées, rond het Louvre.

Op mijn lijstje staan altijd:

  1. Paris Photo (http://www.parisphoto.com/paris ),
  2. fotofever (http://www.fotofeverartfair.com )sinds een jaar of vier,
  3. Maison Européenne de la Photographie (MEP) (http://www.mep-fr.org ),
  4. Jeu de Paume (http://www.jeudepaume.org ) en
  5. Photo Saint-Germain (http://www.photosaintgermain.com/fr/ ).
  6. Andere fotoevenementen verspreid over Parijs.
  1. Paris Photo

Paris Photo heeft dit jaar een fantastische app ontwikkeld die je hier kunt downloaden: http://app.goomeo.com/Paris%20Photo%202016/5703 . Je kunt het ding op uw smartphone ook installeren via een QR-code. In de app zitten alle exposanten inclusief een korte beschrijving. Je kunt dus een selectie maken van de verschillende galeries die je wilt bezoeken en automatisch worden die dan ook aangeduid op de plattegrond van de app. Zo ben je zeker dat je geen enkele galerie overslaat of vergeet. Het is niet nodig om terug naar het hoofdmenu te gaan om de beschrijving van de galerie of stand te lezen.

Verder was er ook een lijst met al de plaatsen waar boeken gesigneerd werden. Een ellenlange lijst moet ik zeggen en daarin sprongen voor mij twee namen eruit: Bettina Rheims op donderdag en Sebastião Salgado (https://en.wikipedia.org/wiki/Sebastião_Salgado )op vrijdag. Salgado is waarschijnlijk mijn absolute, favoriete fotograaf. Dus, gewoon de man kunnen ontmoeten en feliciteren met zijn werk en tegelijk een boek laten signeren en mijn trip naar Parijs is al geslaagd. Dit zou ik voor geen geld ter wereld missen.

img_2374

De (voor mij persoonlijk) één van beste fotografen ooit die hier heel plichtsbewust en schijnbaar onvermoeibaar boek na boek na boek signeert en steeds met de glimlach, een bedankje met bijhorende hand. Het is naast een topfotograaf ook nog eens een heel aimabele man.

De mooiste en grootste tentoonstelling van zijn werken was in het MEP in 2014. In 254 foto’s werd de schoonheid van onze planeet getoond. En tegelijkertijd de domheid van de mens die dat allemaal aan het vernielen is. Deze tentoonstelling was gewoonweg verbluffend. De boeken die uitgegeven worden door Taschen (https://www.taschen.com/pages/en/catalogue/photography/all/05767/facts.sebastio_salgado_genesis.htm ) mogen dan van uitstekende kwaliteit zijn en de foto’s “tot hun recht laten komen”, voor de “echte” foto staan is toch nog iets anders. Het is heel moeilijk om dit te beschrijven maar laat ons zeggen dat de echte foto dat ietsje meer heeft. De foto is scherper, duidelijker, “crispier” … maar vooral “heeft iets” dat je moeilijk kunt uitleggen. Tenminste dat ik kan uitleggen.

De twintigste editie van Paris Photo was … zoals de vorige. Veel werken van grote namen die voor mij en nog vele anderen die daar rondliepen gewoonweg onbetaalbaar geworden zijn. Foto’s van die grote namen bewonderen is tof maar wanneer je een paar jaren na elkaar steeds dezelfde ziet dan hou je het op den duur wel voor “bekeken”. Een sectie die blijkbaar elk jaar aan populariteit wint is die van de boeken. Tja, als je je het origineel niet kunt aanschaffen dan koop je maar het boek zeker. En er werd gesigneerd dat het een lieve lust was. Er stonden zelfs mensen met een bordje om u toch maar naar de juiste stand te leiden.

Grote kaders blijven het doen, de freaks van deze wereld blijven het ook nog steeds doen als model en beroemdheden fotograferen is ook nog altijd in. Wat eveneens succes kent, zijn foto’s die schots, scheef en onscherp zijn maar waar wel een uitleg bijhoort van anderhalve A4. En als het even kan met woorden die niemand verstaat. Wat ook steeds terugkeert is het bizarre, het vergezochte, het speciale en het “abnormale”. Als een galerist naar mij toekomt en vraagt of zij/hij “een woordje uitleg mag geven bij de werken van de fotograaf” dan zet ik mij schrap. In andere gevallen ga ik in de startblokken staan om zo snel mogelijk te kunnen wegrennen … Uitleg over de fotogra(a)f(e) is altijd welkom maar als haar/zijn werken moeten uitgelegd worden dan bedank ik vriendelijk.

  1. fotofever

Eigenlijk zou je fotofever kunnen positioneren als het kleine broertje van Paris Photo. Maar … kleine broertjes worden groot en dat is nu juist wat aan het gebeuren is met fotofever. Voor mij kan het gerust naast Paris Photo staan. Het doelpubliek is een beetje verschillend en ik kan maar één ding aanraden: ga aub naar de twee evenementen. Bij fotofever zijn er niet zoveel standhouders als bij Paris Photo maar de kwaliteit en de originaliteit van de foto’s zijn zeker even goed. De prijzen van de werken zijn aanvaard- en betaalbaar. Het is eigenlijk het salon van de beginnende verzamelaar. Het boekje legt een hoop termen uit, somt vijf punten op waarop u moet letten wanneer u een foto koopt en u kunt professionele hulp inroepen. Persoonlijk heb ik enkele fotografen gezien die zeker de moeite waard zijn om te volgen en waarom niet om in te “investeren”.

Ik ga hier en nu geen discussie beginnen of een mens al dan niet moet investeren in foto’s en of het sowieso een goede belegging is. Mijn theorie is: (en ik zeg niet dat dit de enige theorie of de juiste is maar het is de mijne) zie je iets graag en je hebt het geld, koop het dan. Een citaat uit het boekje dat je kreeg aan de ingang: “Démarrer une collection est avant tout une rencontre avec soi-même: l’émotion générée par l’oeuvre donne envie de la posséder et de vivre avec.”

Op fotofever zijn de standhouders ook minder bekakt en minder bevooroordeeld. Wanneer ze voelen dat je niet onmiddellijk ga kopen dan zullen ze u al snel “laten vallen” op Paris Photo. Men mikt daar echt op de dikke portefeuilles en/of investeerders. Iemand die er puur gaat om de fotografie zal weinig lange gesprekken kunnen voeren.

  1. Maison Européenne de la Photographie (MEP)

Ook deze keer kwamen verschillende artiesten aan bod. Eigenlijk is er maar één bijgebleven: Andres Serrano. Door de beschrijving te lezen ben ik te weten gekomen dat ik blijkbaar zijn tentoonstelling “Denizens of Brussels” op de een of andere manier gemist heb. Het zijn foto’s die alles weer een beetje in perspectief plaatsen, u terug met de voetjes op de aarde brengt en die u met neergebogen hoofd en met een rood hoofd de zaal doet verlaten.

img_2354

Drie foto’s van Andres Serrano. En je mag eens raden waar bijna elke bezoeker ging staan om een selfie te maken.

Harry Callahan maakt heel mooie, intieme en interessante foto’s over Aix-en-Provence. Hij zoekt vooral inspiratie in de straten van de stad waar hij zich volop kan laten gaan en spelen met licht en schaduw.

Diana Michener maakt onscherpe en voor mij raar gekadreerde foto’s van dieren. Had ik dergelijke foto’s afgegeven tijdens mijn opleiding dan hadden ze mij waarschijnlijk de deur gewezen. Maar goed het zal wel aan mij liggen. Ik zal wel weer iets niet verstaan of gezien hebben. Het is wel zo dat ze het “leven” van de dieren in de zoo wil aanklagen.

De weinige foto’s maar vooral de film gemaakt door Johann Rousselot over Indië en meer bepaald New Delhi, is ook blijven hangen. Het waren echt schokkende beelden die je doen afvragen hoe dergelijke toestanden mogelijk zijn in 2016. In de brochure staat het volgende te lezen: “… si vous améliorez une ville, plus de gens viendront s’y installer: et si plus de gens viennent, ce lieu empirera.”

  1. Jeu de Paume

Het is niet gebruikelijk maar voor deze keer kan ik kort zijn: weggesmeten geld. Tja, het kan niet altijd feest zijn. In het verleden hebben ze enkele fantastische tentoonstellingen georganiseerd! Deze keer was het niet mijn ding. Het onderwerp “Soulèvements” leek interessant maar er waren teveel andere media. Of met andere woorden, niet genoeg foto’s.

  1. Photo Saint-Germain

Wegens te weinig tijd in combinatie met regen heb ik dit evenement moeten overslaan. Wel spijtig want ik heb al verschillende goede fotografen ontdekt in die kleine straatjes.

 

Enkele van de Belgische galeriehouders die in Parijs aanwezig waren:

http://www.artelligallery.com/
Mechelsesteenweg 120
2018 Antwerpen
De openingsuren zoek je best zelf op want ze bij Artelli creatief geweest …

http://www.art22.gallery/
Vossenplein 56
1000 Brussel

http://www.macadamgallery.com/
Vossenplein 58
1000 Brussel

http://www.dtth.gallery/
Livournestraat 36
1000 Brussel

http://www.arielledhauterives.be/
Akenkaai 24E
1000 Brussel

Enkele van de (voor mij) nieuwe ontdekkingen:

Rafael Diaz
Solène Ballesta
Marie Cecile Thijs
Emmanuelle Bousquet
Peter Lippmann
Greg Verhaeghe
Flokje van Lith
Klaartje Lambrechts

Conclusie:
ik kan u alleen maar aanraden om volgend jaar naar Parijs te gaan ergens in november en misschien lopen we er elkaar tegen het lijf.