Ook Michael Frye

Een hoop jaren terug heb ik een workshop gevolgd in Yosemite georganiseerd door Michael Frye. Voor mij is dit een van beste natuur/landschapsfotografen die er momenteel rondloopt. Zijn foto’s zijn zo puur en to the point. Ook de keuze van de onderwerpen en de composities zijn top. Hij is ook een van de beste lesgevers die ik tegengekomen ben en elke week kijk ik uit naar zijn nieuwsbrief. Voor mij persoonlijk heeft hij ook een van de beste boeken geschreven over landschapsfotografie! Zijn werkterrein is voornamelijk Yosemite en de wijde omgeving. Een beetje zoals Ansel Adams.

Wat blijkt nu? Hij gebruikt ook een smartphone om foto’s te nemen in welbepaalde omstandigheden. In zijn geval was het in een verlaten mijndorp dat luistert naar de naam Bodie. Omdat je binnen, in de verlaten huisjes die er nog staan, beperkt bent in je bewegingen (geen plaats voor een statief bijvoorbeeld) schakelt hij over op zijn iPhone. Ook hij zegt dat die kleine dingen beter en beter worden.

https://www.michaelfrye.com/2019/09/15/inside-bodie-with-an-iphone/

Zie ook:

https://www.michaelfrye.com/2018/08/28/photographing-bodie-iphone/ 

 

Waar is Lu Guang?

Journalisten. Uiterst noodzakelijk in deze wereld tegenwoordig. Maar … sommigen (bepaalde regeringen) maken het hen niet bepaald gemakkelijk.

“Forty-seven journalists are known to be imprisoned in China as of the end of 2018, says Steven Butler, the Asia program coordinator for the Committee to Protect Journalists (CPJ).”

En nu is Lu Guang een van hen. China houdt niet van kritische stemmen en misschien nog minder van kritische stemmen die hun beweringen ook nog eens kunnen staven met beeldmateriaal. De foto’s van Lu Guang zijn ongelooflijk krachtig! En shockerend. Zo is er een foto van een (steenkool ?)centrale met 120 valse schapen om het imago toch maar hoog te houden. De realiteit: de grond werd er zeer vervuild en is nu minderwaardig geworden. Het is niet duidelijk of de dieren er nog kunnen grazen.

Hij was dus in China voor een workshop toen de Chinese regering een “anti-terrorisme” campagne tegen de Oeigoeren begon. De fotograaf werd gearresteerd. Reden? Niemand die het weet. En nu is er van de fotograaf geen nieuws meer.

Sterkte aan zijn vrouw Xu Xiaoli en hun zoon in New York en hopelijk wordt deze fantastische fotograaf snel weer vrijgelaten zodat hij kan terugkeren naar zijn familie en ons blijven informeren met zijn keiharde maar fantastische foto’s.

https://www.nationalgeographic.com/culture/2019/01/where-is-disappeared-chinese-photographer-lu-guang/

These Beautiful Antique Photos Were Made With Potato Starch

We blijven bij de “oude technieken” … die prachtige dingen voortgebracht heeft. Er zit ook een foto tussen die genomen geweest is in 1914 in België.

“In 1907, the Lumière brothers, Auguste and Louis, introduced the first viable method of color photography. Although color photographs had existed, the process was clumsy and complicated. The key ingredient, the Lumières discovered, was potato starch.”

via These Beautiful Antique Photos Were Made With Potato Starch.

Het raadsel van wandelende stenen

Been there done that. Death Valley in California in het algemeen is sowieso een absolute aanrader voor elke fotograaf (en niet-fotograaf ook) en “Racetrack” in het bijzonder. De weg ernaar toe is een uitdaging voor zowat elke wagen (gebruik het best een 4X4). Eens ter plaatse vergeet je al vlug de hobbelige weg en indien je materiaal niet uit elkaar geschud is, kun je enkele heel interessante platen schieten. Maar … er is de laatste jaren blijkbaar heel veel veranderd (klik op de tweede link). Zo zijn er een stelletje idioten (er is geen ander woord voor – eigenlijk wou ik een paar andere woorden gebruiken) die de stenen verplaatsen, kleuren, stelen, die onlangs de vraag om het terrein niet te betreden wanneer het vochtig is, dit toch doen en zo de hele boel voor de anderen verknoeit. En ja, daar zijn spijtig genoeg ook fotografen bij, zij zijn misschien nog de slechtste …

Ondanks dit alles zou ik heel graag het park nog eens willen bezoeken. Iemand interesse om er een shoot te doen? 

“Stenen die uit zichzelf voortbewegen in de kurkdroge Death Valley. Decennialang deden de wildste verhalen de ronde, totdat een Amerikaanse wetenschapper het geheim achter de ‘wandelende stenen’ blootlegde. Welke onzichtbare kracht zit hier achter?”

via Het raadsel van wandelende stenen – Actueel – National Geographic Nederland/België.

http://digital-photography-school.com/is-visiting-the-racetrack-playa-in-death-valley-worth-it/ 

1.000 foto’s per dag

“A photographer shoots 20,000 to 60,000 images on assignment. Of those, perhaps a dozen will see the published light of day”

Eerst en vooral, verkort of verleng de duur van de opdracht en je krijgt een totaal ander cijfer dat dan misschien “aanvaardbaarder” lijkt. Dus, ik weet niet hoe lang een assignment duurt en ik ken ook de thema’s niet. Maar, in het geval van natuurfotografen of mensen die reportages maken in gebieden waar gevochten wordt, is het verstaanbaar dat ze heel veel foto’s maken. Soms vraag ik mij af hoeveel foto’s een fotograaf maakt van een voetbalmatch (van anderhalf uur) in eredivisie. En als je weet dat een goede Canon min of meer 10 foto’s per seconde schiet …

http://digital-photography-school.com/1000-shots-a-day-the-national-geographic-photographer

Work – Ferdinand Protzman

Het thema van dit boek is “werk”. Het toont nog maar eens aan, voor zover dat nog nodig was, dat alles relatief is. Voor velen onder ons is “werk” ergens van negen tot vijf een bepaalde activiteit uitvoeren in een ruimte die we dan “kantoor” noemen. Kantoor met alles erop en eraan. Wel, voor nog meer mensen onder ons ziet een werkdag er wel helemaal anders uit en moet er gewerkt worden in alles behalve ideale omstandigheden.

In een kleine tweehonderd foto’s die van overal ter wereld komen, wordt getoond dat er nog heel veel activiteiten buiten gebeuren, dat nog heel wat machines die ons het leven gemakkelijker maken nog niet overal ter wereld beschikbaar zijn, dat mensenrechten met de voeten getreden worden (laat staan dat arbeidsreglementen gerespecteerd worden), dat het werkinstrument soms een vuurwapen is en dergelijke meer.

Dus, wanneer je nog eens een dipje hebt, doorblader dan eens bovenstaand boek….

“Work” bestaat uit een 350 pagina’s en de meeste foto’s beslaan anderhalve pagina. Het is een “koffietafelboek” van 26 cm op 28,5 cm en 3 cm dik, uitgegeven door “National Geographic”. De foto’s tonen een keiharde realiteit en laten de lezer/kijker toe om er van alles bij te verzinnen en om de verbeelding haar werk te laten doen.

National Geographic wedstrijd winnen … en verliezen

Dit moet toch echt verschrikkelijk zijn. Je wordt uitgeroepen tot winnaar en omdat je een plastieken zak weggecloned hebt, moet je je overwinning teruggeven. Er staat wel duidelijk in het reglement dat je niets mag wegshoppen noch toevoegen. Het is des te verschrikkelijker omdat hij juist zoals aan de linkerkant de zak in kwestie had kunnen wegcroppen of zodanig verdonkeren dat hij niet meer te zien was …

http://harryfisch.blogspot.com.es/2013/01/national-geographic-how-i-won-and-lost.html